Money Train 5: terug naar de rails in een dystopische wereld

Relax Gaming heeft zijn langlopende Money Train-reeks opnieuw in dienst gesteld, vijf jaar nadat de eerste titel op de schermen verscheen. Money Train 5 zet een reis voort die eerder als afgerond werd omschreven, en doet dat door de locomotief naar de meest sombere omgeving te sturen die de reeks tot nu toe heeft bezocht.

Een reeks die weigerde in de loods te blijven

Toen Money Train 4 verscheen onder de slogan “one last chance”, werd het voorgesteld als het slotkapittel van een reeks die in 2019 begon en onderweg ook enkele zijprojecten had opgeleverd. Relax Gaming heeft die loods sindsdien weer geopend, en het vijfde deel maakt van die ommekeer een onderdeel van zijn eigen mythologie. De trein is ouder, luider en vervoert meer passagiers dan voorheen, en veel van de atmosfeer komt voort uit het gevoel dat deze machine simpelweg niet buiten dienst gesteld kan worden.

De aarde, maar niet zoals we ze verlieten

Elk kapittel in de reeks verhuisde de trein volledig. Het origineel was een stoffige western, het tweede deel koos voor koperen buizen en steampunkrommel, het derde schoof door naar een neonverlichte toekomst, en het vierde verliet de planeet voor terravorming elders. Money Train 5 komt terug naar huis, maar dat huis is nauwelijks te herkennen. De horizon is verstikt door industriële rook, de lucht heeft een ziekelijke tint, en het landschap leest als een planeet in haar laatste fase van verval. Terwijl de trein dieper zijn route inrijdt, wordt de nevel dichter, waardoor het decor zichtbaar verslechtert naarmate de reis vordert. Het is moeilijk om de omgeving niet te lezen als een commentaar op grondstofwinning en op een energievraag die uit de hand loopt, gebracht zonder één regel dialoog.

Gezichten in de wagons

De reeks heeft altijd op haar personages geleund, en Money Train 5 verzamelt een galerij van schurken met onmiskenbare persoonlijkheden. Een Ticket Master beheert het spoorboekje. Een Arms Dealer handelt in geweld, een Sniper kijkt toe vanuit de verte, en een Bomber reist mee met duidelijke bedoelingen. Nog vreemdere figuren delen dezelfde wagons: een Necromancer die het weggeworpene weer in dienst neemt, een Pyromancer die delen van de trein verschroeit, een Absorber die stil uitwist wat hem omringt, en een Collector die van passagier naar passagier trekt. Samen geven ze het voertuig de sfeer van een rijdende uitvalsbasis waar elke inzittende een specialisme heeft en niemand aangenaam gezelschap is.

Rook, staal en geluid

Visueel ruilt de release de gepolijste glans van zijn ruimtelijke voorganger in voor vuil. Roest tekent de panelen, kruisdraden vegen over de buitenkant van de wagon, en ontploffingen onderbreken de rit in plaats van hem te versieren. De presentatie is opgebouwd rond een 5×4-raster dat aan de zijkant van de trein is bevestigd, waardoor de omgeving erachter altijd in beweging is en voorbijglijdt terwijl stations komen en gaan. Het geluidsontwerp volgt dezelfde logica, met een mechanisch ritme eronder en plots dreunend geweld erbovenop.

Twee manieren om te reizen

Relax Gaming heeft de release opgebouwd rond twee selecteerbare modi, aangeduid als Standard en Ultra. Het onderscheid wordt in de spelregels bewust vaag gehouden, wat past bij een reeks die zichzelf zelden hoffelijk heeft uitgelegd. De keuze geeft de reis een kader nog voor ze begint en verleent de titel een identiteit op basis van modus die eerdere delen niet hadden.

Stations langs de lijn

Voortgang in Money Train 5 wordt gemeten in stations in plaats van in tijd. De trein rijdt door genummerde haltes, en de omgeving verduistert daarbij, waardoor de route een vorm van verhalen vertellen op basis van bestemming wordt. Latere stations bereiken verandert wat er aan boord verschijnt, waardoor de reis een gevoel van voorwaartse beweging en geleidelijke escalatie draagt in plaats van herhaling.

Waar het staat binnen de reeks

Money Train 5 verschijnt als een vervolg dat zijn eigen vermeende einde erkent. Het behoudt het herkenbare silhouet van de reeks, de cast van specialisten en de industriële soundtrack, terwijl het alles verplaatst naar een instortende wereld. Voor wie de trein volgde van de grens naar de ruimte en weer terug, leest dit deel minder als een nieuw vertrek en meer als dezelfde machine die terugkeert naar een planeet die ze niet langer herkent.

Related Articles